In het RD van afgelopen week staat een artikel over ondernemer Wim Beelen, die tot zijn verbijstering en verontwaardiging is geconfronteerd met een verschijnsel waaraan alle leden van Leefbaar Rotterdam al meer dan 24 jaar gewend zijn. Als de kameraden van links (PRO) hun plannetjes gedwarsboomd of bedreigd zien, gaan ze schelden, valse suggesties doen en naschoppen. Het heeft onze eerste fractievoorzitter het leven gekost.*

Pretpark

Nadat Hennie van der Most (Ponypark Slagharen) het bijltje erbij neerlegde, nam de Rotterdamse ondernemer Wim Beelen het initiatief over om toch een pretpark op Zuid te creëren. Een streep door de rekening van de kapitaalkrachtige woningbouwverenigingen,** die de grond graag willen exploiteren voor woningbouw.

Direct na dat afhaken heeft PRO – de belangenvereniging van de woningbouwverenigingen in de gemeenteraad – het initiatief genomen om de nu beschikbaar gekomen grond voor woningbouw te gebruiken. In 2030 loopt de erfpacht af; het gebied kan dan gebruikt worden voor hun bouwplannen.

Het initiatief van Wim Beelen rijdt de baantjesjagers dus in de wielen. De grond kan haar oorspronkelijke bestemming gewoon behouden. De motie van de raad is prematuur gebleken en kan dus makkelijk terzijde worden geschoven (zoals alle moties).

Schelden

Dan begint het schelden: ik weet er alles van (fascist, nazi, racist, tuig, triefel, rapalje). Voor Wim Beelen is het een openbaring. Als succesvol ondernemer is hij eraan gewend dat men elkaar iets gunt: „Nu jij, morgen ik”, is het motto. Ik kan me indenken dat zijn verontwaardiging omsloeg in woede na de reacties van de vertegenwoordigers van PRO in onze gemeenteraad. Het is nogal wat als je een leuk, kindvriendelijk en betaalbaar pretpark wilt bouwen op een vrij troosteloze plek*** en je wordt uitgemaakt voor proleet, patjepeeër, slecht mens en op geld beluste speculant.

Woede kanaliseren

Beelen gaat een proces beginnen tegen de lasteraars die uit eigen belang zijn plannen – een kindvriendelijk en betaalbaar pretpark bouwen – moedwillig proberen te saboteren. Als eerste gaat hij de oud-woordvoerder van PRO, Kevin van Eikeren, aanpakken, waarbij ik hem heel veel succes wens.

De woordvoerder (bekende van justitie) gaat direct in de slachtofferrol. Zijn familie heeft te lijden onder het gedrag van Beelen. Hoe dan, vraag ik me af? Dromen je kinderen van een pretpark dat niet doorgaat of heb jij ze slechte dingen verteld? Dat laatste ligt, gezien het voorafgaande, het meest voor de hand. Zijn PRO-voorzitter Marco Heijmen is het – eh – helemaal – eh – met hem – eh – eens; uiteraard ook zonder met feiten of voorbeelden te komen.

Daarom zeg ik: „Laat de rechter zich maar uitspreken over deze zaak!” Meestal heb ik daar een hard hoofd in, maar nu ligt het erg duidelijk. En als Wim een karaktergetuige nodig heeft, ben ik graag zijn man. Ik ben ook slachtoffer van die schofterige praktijken geweest.

Leuk

Een leuke bijzonderheid is dat de PRO-woordvoerder Wim Beelen ervan beschuldigt een „geldwolf” te zijn. Zo wordt de waarheid van het gezegde „Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten” mooi aangetoond.

* Het is ontluisterend om op YouTube drie prominente PvdA’ers te horen zeggen dat Fortuyn volkomen gelijk had, maar dat ze desalniettemin mordicus tegen hem waren. YouTube: Fortuyn. Prominente PvdA’ers.

** Leden van de raden van bestuur geven zichzelf vaak meer dan de Balkenendenorm (twee ton).

*** Waarom kwamen de woningbouwverenigingen zo laat op het idee om daar huizen te bouwen? Slechte adviseurs?