De laatste editie van het Verhalenhuis van 2018 was uitverkocht. Ruim 40 mensen genoten vorige week in het Buytenhuis van een Eritrese maaltijd, bereid door Eritrese vluchtelinge Lchi en wat vrijwilligers. Het eten werd traditioneel zonder bestek gegeten, maar werd met behulp van een soort pannekoek (engera) naar de mond gebracht. Helemaal in de stemming verhuisde het publiek naar boven.

Op het podium roosterde Aster de Bruin koffiebonen op een gasbrander en er werden filmpjes getoond over hoofdstad Asmara en het Eritrese dorpsleven. Vervolgens vertelde Lchi, gekleed in prachtige Eritrese kleding, in het Tigrinya haar verhaal. Jacqueline Sterenborg vertaalde het vervolgens in het Nederlands.

Het verhaal van Lchi begint op het Eritrese platteland. Op haar dertiende verhuist zij naar Barentu waar ze naar school gaat en nieuwe vrienden maakt. Als zij 16 jaar is trouwt ze en bevalt ze op haar 17e van haar zoontje. Het huwelijk is niet goed en na haar scheiding gaat Lchi met haar zoontje bij haar ouders wonen tot ze haar tweede man ontmoet. De leefomstandigheden zijn zwaar.

Ze hadden al veel gehoord over Eritreeërs die een nieuw leven in Europa wilden beginnen en die het niet gered hebben (Lchi's broer is verdronken) maar willen toch een poging wagen. Haar man vertrekt eerst. Vervolgens gaat Lchi alleen op pad, haar zoontje blijft bij haar ex-schoonouders want de barre tocht door de Sahara zou voor hem te zwaar zijn. Ze loopt twee weken, haar water raakt op. Met een auto gaat ze naar Libië. Er is weinig eten en drinken.

Na een maand gaat ze met een klein bootje naar een zeeschip dat hen naar Italië brengt. Het bootje is afgeladen, water klotst over de rand. Dan met een auto naar Duitsland om per trein in 2015 in Nederland te arriveren. Ze verblijft acht maanden in AZC Ter Apel en daarna nog in AZC Dronten totdat ze definitief naar Rhoon komt.

Vluchtelingenwerk Albrandswaard vangt Lchi op. Ze integreert goed, doet vrijwilligerswerk in de Klepperwei. Komend jaar gaat ze beter Nederlands leren en start ze een opleiding ouderenzorg. Ze hoopt dat haar zoontje snel bij haar kan komen wonen. Van haar man heeft ze nooit meer iets vernomen.